Afreis

Ahoi allen op het noordelijke halfrond!
(en mede-klasgenoten die ook op de zuidelijke helft nu stage doen),

Bijna niet te geloven he, zo’n 33 uur geleden was ik nog een powerpoint aan het geven op urologie, nu lig ik hier in een zacht bedje in Sydney!  Eerst en vooral melden, een mens is echt niet gemaakt om 27 uur en 3 kwartier onderweg te zijn.  Aanslag op uw humeur.  Maar bij de aankomst zijn we dat weeral vergeten hoor.

Over de reis zelf niets dan goeds!  Op mijn eerste vluchtje naar Londen kregen we al direct ontbijt, en er zat niemand naast mij, dus leve de extra beenruimte!
Overstappen op Heathrow is helemaaaaaaaaaaal niet moeilijk (waar zitten die paniekzaaiers?!), op 40 minuten was ik van terminal 5 naar 3 verhuisd en opnieuw door de douane; das toch wel een pak minder dan die 3 uur die iedereen mij altijd wijsmaakte.
Dan op het vliegtuigje (correctie, “serieus grote Airbus A380”) van Qantas... wat een vreetfestijn!  Eerst een drankje, dan middagmaal, dan icecream (!), dan warme choco met marshmellows, dan zakje versnaperingen, en dan het avondmaal... en dat was allemaal voor de tussenlanding in Singapore (dus al het voorgaande nog eens maal 2 doen).  Iedereen heeft zijn eigen tv-ke (feest!) met keuze uit een dikke 300 films, muziek,... Enige minpunt was de gemiddelde gezondheidstoestand van mijn medepassagiers, echt waar, de pneumonie-beesten vlogen mij daar rond de oren.  Nodeloos te zeggen dat ik dan ook geen 5 minuten geslapen heb.  En dan de beenruimte, tsja, ik kan alleen maar hopen dat mijn preventief Asaflowke(dubbelzinnige info op pubmed)  en de draaieoefeningskes met de voetjes mij gespaard hebben van een DVT... ze vragen er soms toch om hoor.

We waren nog maar een uurtje aan het vliegen toen plots de volgende boodschap werd meegedeeld (en mede-klasgenoten voelen al nattigheid): “Is there a doctor on board?  If so, please report to the cabin crew.”
Ja hallo, dan begint de adrenaline te stromen hoor!  Ik braaf mijn bibberend polleke opsteken met de boodschap dat ik “last year medical student” was (OK, beetje positief uitgedrukt).  Kzag mij daar al reanimerend de landing inzetten, maar blijkbaar waren er 4 échte dokters (haha) aan boord (in business class natuurlijk, waar het ‘medisch probleem’ ook zat), dus geen paniek.

O ja, aangezien ik nog fysiek in staat ben om hier te liggen typen, zult ge wel doorhebben dat deze Qantas n’32 deze keer géén motor verloren heeft :-).

Die Australische ‘border patrol’, daar had ik nog het meest schrik van. Ik braaf met knikkende knietjes mijne Snickers en Dinokoek aangeven (want o wee als ge dat niet doet), bekijkt dieje douanier mij alsof ik een beetje achterlijk ben, met de uitspraak “Welcome to Australia, have a pleasant evening”.
Okay, tot dusver de wereldbefaamde bagagecheck!

Genoeg gezeverd,
Nu allen zacht slapen, morgen staat er al een Outback-dag op het programma!

Reacties 2

Sofie 28-02-2011 12:49

Wat een verhalen om mee te beginnen!!!
veel plezier nog ginder zusje en veel foto's trekken he!!!

Dadaaaaaaaaaaaaa ;-)

Tess 24-03-2011 16:29

Hahaha, zalig die kennen de impact van dinokoeken down under duidelijk nog ni.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer